Een vliegreis van ruim 17 uur met een dreumes, de ongecensureerde versie. Part 2!

Een vliegreis van ruim 17 uur met een dreumes, de ongecensureerde versie. Part 2!

duncan en ik op weg naar Dubai

Oke, Duncan hangt nog steeds rustig te hangen. Ik daarentegen probeer alle noodzakelijke dingen uit Ken z’n koffer te sleuren en in mijn koffer te proppen. Dat hoorde namelijk ook bij de supervoorbereiding; alle spullen verdeeld over twee koffers voor het geval dat er een koffer zou kwijtraken. De tijd dringt want over 5 minuten gaat de incheckbalie dicht. Ik check ons in, geef Ken een snelle kus en ga in de rij staan voor de douane. Ik heb Duncan in de nieuwe Tula draagzak, mijn handbagage en de Cowboybag Diaperbag aan m’n beide armen. Ik voel me een pakezel en merk nu pas hoe zwaar deze tassen zijn. Ik had bedacht dat ik gelukzalig met Duncan hangend in de draagzak door de dutyfree shops zou lopen en Ken de tassen zou dragen. Niet dus.

 

In de rij voor de douane laat Duncan z’n knuffeltje vallen. Ik kijk om me heen; meerdere mensen zien het vallen maar niemand voelt zich geroepen om het even aan te geven. Ik zet de loeizware tassen neer en pak onhandig en flink nijdig het knuffeltje op. Lang leve het elkaar helpen in Nederland! Na tien minuten op en neer hopsen met Duncan om hem rustig te houden zijn we aan de beurt. De douaneambtenaar pakt onze paspoorten aan en vraagt; ‘Mevrouw, uw kindje heeft een andere achternaam dan u, heeft u een bewijs dat u zijn moeder bent?’ Op dat moment staat mijn hart even stil door alle stress en de mogelijkheid dat deze man denkt dat ik bezig ben met het ontvoeren van een baby. Ik zie al hele afleveringen van ‘Ontvoerd’ voor me en kijk of ik John van de Heuvel al zie komen aanstormen. Godzijdank herinner ik me dat ik in mijn supervoorbereiding ook een kopie van zijn geboorteakte heb meegenomen. Ik overhandig snel het papier en de man bestudeert het grondig. Ik vraag me af waarom het zo lang duurt. Hij kijkt me aan en zegt; ‘en? Heeft u de snoetenpoetsers nog meegenomen?’. Ik kijk hem aan alsof ik water zie branden en begrijp pas, als hij mij de geboorteakte teruggeeft, dat ik de checklist voor in het vliegtuig erachter had gestopt. Wie had er gedacht dat deze nors kijkende mannen ook humor hadden?

 

Ik wissel bij ABN AMRO geld om, moet ook nog een flesje warm maken en heb nog vijf minuten voordat de gate sluit. Ik vertel het verhaal aan de aardige medewerker van de ABN en hij regelt dat zijn collega het flesje warm maakt terwijl hij de valuta uittelt. Ik bedank ze voor het meedenken en loop snel door naar de gate. Daar aangekomen mag ik gelijk doorlopen en met wat hulp van de Emirates stewardessen installeer ik me met Duncan op onze plaats. We hebben bassinet-seat, wat betekent dat we na het opstijgen een soort bedje voor ons aan de muur krijgen waar Duncan ingelegd mag worden, mits hij niet te groot is. Aangezien Duncan een grote dreumes is vrees ik het ergste maar ik besluit me daar niet te druk over te maken. De stoel naast me is leeg. Ik slik een keer want ik was al best zenuwachtig voor deze reis met z’n drietjes en nu zit ik hier alleen. Ik zie de voordelen wel in van de lege stoel en bedenk me dat ik Duncan daar misschien even kan laten zitten. Ik hijs hem uit de Tula en wil hem neerzetten als er een stewardess op m’n schouder tikt; ‘sorry maar deze dames komen hier zitten. Jammer…

Wordt vervolgd..

4 Comments
  • Ezra

    17 november 2015 at 18:36 Beantwoorden

    Jeetje Mandy! RESPECT hoor!
    Je schrijft superleuk en kan niet wachten op de afloop van je verhaal groetjes Ezra

  • Wendy

    25 november 2015 at 22:36 Beantwoorden

    Douane is de marechaussee en ik hoop van harte dat je de redenen snapt waarom ze controleren op achternamen..

    • Mandy Leenpoel

      26 november 2015 at 12:43 Beantwoorden

      Natuurlijk Wendy! Juist heel goed! Ik was gewoon blij dat ik eraan gedacht had om het uittreksel geboorteregister mee te nemen. 🙂

Post a Comment