Een vliegreis van ruim 17 uur met een dreumes, de ongecensureerde versie. Part 3!

Een vliegreis van ruim 17 uur met een dreumes, de ongecensureerde versie. Part 3!

Vliegtuigmaaltijd mét wijn

Ik til Duncan weerin de Tula, iets waar hij natuurlijk nadat hij vrijheid heeft geproefd niet meer in wilde. Ik win de worstelpartij op een manier waar Dennis van der Geest trots op zou zijn en ga op m’n plaats zitten. De stewardessen hebben twee jonge Spaanse vrouwen een rij naar voren gezet zodat ze naast hun andere vrienden kunnen zitten. Begrijpelijk, want hoe gezellig is het om naast elkaar te kunnen zitten. Ik had hier gezellig naast m’n eigen man willen zitten. Maar ik baal daarnaast ook wel dat ik niet wat extra ruimte heb. Duncan begint natuurlijk gelijk te lachen en gek te doen naar de dames en die smelten gelijk.

 

Ik heb Duncan vlak na aankomst op Schiphol al een keer gesprayd met neusspray omdat dit helpt bij het klaren van de oren en doe dit vlak voordat we opstijgen nog een keer. Hij hangt/zit nog steeds veilig tegen me aan in de Tula. Ik merk dat hij hier rustig van wordt en besluit hem zoveel mogelijk bij me te houden. Ik heb zijn flesje in de aanslag en als we beginnen met taxiën geef ik hem rustig de fles. Als we opstijgen heeft ‘ie hij wel even last van z’n oren en begint te huilen. Gelukkig duurt dit maar even en zie ik dat zijn ogen zwaar beginnen te worden. En zo, ongeveer 10 minuten na het opstijgen, halleluja, hij slaapt! Voor een jongetje dat normaal standaard om 19 uur in z’n bedje ligt, is deze (nacht)vlucht die om 21.40 vertrekt erg laat. Met de combinatie van alle prikkels en de verlate bedtijd is het dan ook niet gek dat hij in een diepe slaap valt.

 

Na het opstijgen komt de stewardess langs om de bassinet te installeren. Ze geeft aan dat ik hem erin kan leggen zodat ze kan kijken of het past. Ik besluit dit nog niet te doen omdat hij nog maar net is ingeslapen. Ik laat hem liever even diep in slaap komen voordat ik hem ga verleggen. De stewardessen beginnen aan de voorbereidingen voor de maaltijd en ik kan zowaar als ze langskomen, met Duncan in de Tula, gewoon rustig m’n eten opeten. Ik heb er een wijntje bij besteld zodat de zenuwen wat gaan liggen en ik hopelijk ook wat kan slapen. Na m’n zwangerschap kan ik toch iets minder goed tegen alcohol. Lees: ik sta na twee wijntjes op tafel. Dit wijntje helpt me wat te ontspannen. Ik leg Duncan in de bassinet, strikt genomen past het niet maar alles ligt binnenboord en hij slaapt door. Voordat ik het weet lig ik ook te slapen. Ruim 4,5 uur later word ik wakker en Duncan slaapt nog steeds. De Spaanse vrouwen naast me liggen ook nog voor pampus.

Duncan in bassinet
Zo’n half uur voor de landing wordt Duncan wakker. Hij eet een broodje, flirt weer wat met de Spaanse dames (van wie zou hij dat hebben?) en is eigenlijk heel erg braaf. We landen op Dubai Airport. De eerste 7 uur zitten erop! Het is lokale tijd 6.06 uur en zo’n 31 graden. We hebben het ‘geluk’ dat we via een trap het vliegtuig mogen verlaten en dus direct getrakteerd worden op de hitte. Ik ben normaal zo’n irritant persoon die dat geweldig vind maar nu met Duncan plus ruim 7 kilo per tas aan m’n lijf vind ik het iets minder leuk. We stappen in de bus die ons in 20 minuten naar de gate brengt. Duncan vindt dit allemaal duidelijk niet leuk en zet het regelmatig op een huilen. Ik probeer hem zo goed en zo kwaad als ik kan rustig te houden. Eenmaal met pijn en moeite door de lange rij voor de douane kijk ik ontredderd om me heen en ben overduidelijk aan het struggelen met de zware tassen. Net als ik denk; ‘mental note to self; als ik ooit een moeder alleen met d’r baby zie reizen dan draag ik haar tassen’ hoor ik naast me; ‘Miss do you need some help?’

 

Wordt vervolgd..

1 Comment
  • Marijke

    23 november 2015 at 14:55 Beantwoorden

    Wauw! Zo super stoer! En heerlijk dat jullie konden slapen in het vliegtuig

Post a Comment