Een vliegreis van ruim 17 uur met een dreumes! Part 4

Een vliegreis van ruim 17 uur met een dreumes! Part 4

Naast me staat een jonge vrouw van een jaar of 30 met een trolley. Ze heeft duidelijk gezien dat ik even niet meer weet hoe ik het allemaal moet doen. Ze stelt voor om een tas van me over te nemen en met ons mee te lopen naar de gate. Maya komt uit Gambia en heeft net een jaar in Amsterdam gewoond. Ze is echt een soort reddende engel voor mij want Duncan vindt duidelijk dat hij is gestoord in z’n nachtrust en is niet blij. Eén tas van 7 kilo minder om m’n lijf scheelt echt een hoop en ik kan met één vrije hand al beter ervoor zorgen dat Duncan niet in Gremlin-modus gaat. Al kletsend lopen we naar de gate. Er zat maar weinig tijd tussen de transfer dus eenmaal bij de gate aangekomen neem ik afscheid van Maya, bedank haar voor haar hulp en mag direct doorlopen om te boarden. We hebben nog een reis van ruim 9,5 uur voor de boeg en vol goede moed klimmen we het vliegtuig in.

 

Omdat we ook in dit vliegtuig dezelfde plaats hebben weet ik precies waar ik moet zijn. Als ik bij m’n stoel komt zit er een deftige Duitse dame die naar mij en Duncan kijkt alsof we melaats zijn en onder de open zweren zitten. Ik zeg haar dat ze op mijn plaats zit en ze begint een heel discussie. De tassen lijken nog zwaarder te wegen, Duncan begint te mopperen en ik voel een, in onze familie bekend, Leenpoel-driftje aankomen. Voordat ik alle frustratie van de afgelopen 24 uur op haar kan botvieren komt er gelukkig een stewardess aan die mijn ticket checkt en de Duitse dame vriendelijk doch dringend verzoekt om een plaats op te schuiven. Het is erg maar ik denk; ‘1-0 voor Nederland!’.

 

Duncan en ik onderweg van Dubai naar Denpasar

 

We installeren ons, Duncan weer veilig in de Tula en de stewardess komt naar ons toe met een tasjes vol chocolade en spulletjes uit de eerste klas. Ze geeft aan dat ze gehoord heeft van de crew van de vorige vlucht dat ik alleen reis en wilde me een hart onder de riem steken. Ik knuffel Duncan en nog voor we opgestegen zijn valt hij alweer in slaap. Ik kan het niet laten en lach triomfantelijk naar de Duitse dame. Duncan ligt weer in coma en ik besluit zoveel mogelijk slaap te pakken. Na een uur of 6 word ik wakker van Duncan die aan het lachen is. Hij is naar de Duitse dame aan het lachen en blijft proberen haar aan het lachen te maken. Nu is het moeilijk om naar te blijven doen tegen zo’n grappig en lief mannetje dus ze geeft haar verzet op en lacht terug. De rest van de vlucht wisselen we af met eten en spelen. Duncan heeft inmiddels alle passagiers om ons heen ingepakt met zijn guitige lach en hij krijgt zelfs een oude Amerikaanse zakenman zover dat hij Nijntje voorleest.

 

'Meneer, wilt u voorlezen?'

‘Meneer, wilt u voorlezen?’

 

We zijn er bijna

We zijn er bijna!

 

Een uurtje voordat we moeten gaan landen besluit Duncan dat het weer genoeg is geweest en valt weer in de Tula tegen me aan in slaap. Ik prijs me extreem gelukkig dat het zo’n braaf kind is. Hij slaapt door de landing heen en wordt pas wakker als we richting de bagageband lopen. De man van de Duitse dame is opgedragen dat hij mijn tassen moet dragen en als ik eenmaal mijn koffer heb neem ik afscheid van ze, aait de vrouw Duncan over zijn hoofd en zegt; ‘liebes kind!’.

 

IMG_8261

 

We lopen de aankomsthal in en daar staan ongeveer 500 mensen hysterisch te roepen naar de aangekomen toeristen. Oké, vindt hier maar eens de chauffeur die op ons staat te wachten. Ik zoek en zoek maar zie nergens onze namen op de bordjes.

Oh nee hè….

 

Wordt vervolgd..

No Comments

Post a Comment